topbar

تملیک و تملّک

پذیرایی از پدر مادر بدون رضایت همسر Sticky

پاسخ اصلی کارشناس 3013
متن پاسخ:
سلام علیکم. خواهر محترم. توجه داشته باشید که یک قاعده کلی حقوقی در همه‌ی جوامع بشری آن است که هرگونه استفاده از مال غیر منوط به اجازه یا رضایت اوست. بدون اجازه یا رضایت کسی نمی‌توان در مال او تصرف کرد. بنابراین اگر خانه مال شوهرتان است و اسباب و لوازم آن هم مال اوست و پولی هم که در آن خانه خرج می‌شود مال شوهرتان است. بنابراین شما نمی‌توانید بدون رضایت او از پدر و مادرتان یا هرکس دیگری در آن خانه پذیرایی کنید و این کار شرعا حرام است و شما ضامن هستید. البته در خصوص خودتان و فرزندانتان مسئله فرق می‌کند. چون شما و فرزندانتان واجب النفقه‌ی او محسوب می‌شوید پس دیگر مسئلة رضایت مطرح نیست. بلکه شوهر باید مسکن و خوراک و پوشاک همسر و فرزندانشان را در حد متعارف تأمین کند. حال اگر مسئله برعکس بود. یعنی اگر خانه مال شما باشد و وسایل داخل خانه مال شما باشد و شما از پول خودتان در آن خانه خرج می‌کنید آنگاه شوهرتان باید برای استفاده از خانه و وسایلش از شما کسب اجازه کند. و بدون رضایت شما حق ندارد از آن استفاده کند. آنچه تا بحال گفتم حکم فقهی و قانونی بود. اما به یاد داشته باشید که اساس زندگی زناشویی بر تفاهم و محبت و مدارا است. نه بر کشمکش و دعواهای حقوقی. پس توصیه می‌کنم که سعی کنید مشکل را با ملایمت و مهربانی با شوهرتان حل کنید. ولی تا وقتی رضایت ایشان را جلب نکرده‌اید از پذیرایی از پدر و مادرتان در خانه‌ای که مال شوهرتان است خودداری کنید.
آیا این پاسخ صحیح است؟:
504 امتیازها
+
Vote up!
-
Vote down!

انگشترم را نذر حرم امام رضا(ع) کردم، ولی انگشترم گم شد، تکلیف چیست؟ Sticky

پاسخ اصلی کارشناس b
متن پاسخ:
اگر در نگهداری انگشتر کوتاهی نکرده‌اید، چیزی به عهده شما نمی‌باشد. ضمائم: پاسخ مراجع عظام تقلید نسبت به این سؤال، چنین است:[1] حضرت آیت الله العظمی خامنه‌ای (مد ظله العالی): در فرض مرقوم وظیفه‌اى نسبت به نذر ندارید. حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مد ظله العالی): هرگاه در نگهداری آن کوتاهی نکرده‌اید در این صورت چیزی به عهده شما نیست. حضرت آیت الله العظمی سیستانی (مد ظله العالی): اگر نذر شما با صیغه شرعی نبوده انجام آن واجب نیست. حضرت آیت الله العظمی نوری همدانی(مد ظله العالی): چنانچه در نگهداری آن کوتاهی و تقصیر نبوده، در فرض سؤال نذر منحل می‌شود و چیزی به گردن ناذر نیست ولی اگر در حفظ آن کوتاهی شده باشد ناذر ضامن است و باید مثل یا قیمت آن پرداخت شود، بلکه احوط آن است که کفاره نیز پرداخت شود. [1]. استفتا از دفاتر آیات عظام: خامنه‌ای، سیستانی، مکارم شیرازی، نوری همدانی (مد ظلهم العالی) توسط سایت اسلام کوئست.
آیا این پاسخ صحیح است؟:
1025 امتیازها
+
Vote up!
-
Vote down!

صیغه و شرایط صحت نذر چیست؟ آیا نذر غیر بالغ صحیح است یا خیر؟ Sticky

پاسخ اصلی کارشناس b
متن پاسخ:
تعریف نذر نذر آن است که انسان متعهد شود برای خدا کاری از کارهای خیر را انجام دهد، یا کاری را که ترکش نیکو است، ترک نماید.[1] اقسام نذر نذر بر دو نوع است: 1. نذر مشروط؛ نذر مشروط یا «نذر شکر» است مانند این‌که انسان می‌گوید: «اگر مریض من شفا یافت بر عهده من است برای خدا فلان کار را انجام دهم». یا «نذر زجر» است مانند این‌که می‌گوید: «اگر مرتکب فلان کار بد شدم بر عهده من باشد برای خدا فلان کار خیر را انجام دهم». 2. نذر مطلق؛ آن است که انسان بدون هیچ قید و شرطی بگوید نذر می‌کنم برای خدا، - یا برای خدا است - بر عهده من باشد فلان کار خیر را انجام دهم یا فلان کار شر را ترک کنم.[2] ارکان نذر ارکان نذر سه چیز است؛ 1. ناذر (نذر کننده)، 2. صیغه نذر، 3. متعلق نذر (ملتزم به).[3] یعنی برای این‌که نذری منعقد شود باید نذر کننده‌ای باشد که شرایط نذر کردن را داشته باشد، همچنین صیغه نذر جاری شود، و نذر به انجام یا ترک کاری تعلق بگیرد که شرایط آن بیان خواهد شد. شرایط ناذر (نذر کننده) 1. بلوغ 2. عقل 3. اختیار 4. قصد 5. انتفاء حجر در متعلق نذر.[4] برخی از فقها، اسلام و حریت[5] را نیز از شرایط نذر کننده قرار داده‌اند.[6] بنابراین، نذر بچه اگر چه ممیز باشد و به ده سال رسیده باشد، همچنین نذر دیوانه حتی اگر دیوانه ادواری باشد در زمان دیوانگیش و نذر انسان مست و یا عصبانی به گونه‌ای که قصد از او زایل شود، همچنین نذر سفیه و محجور در امور مالی منعقد نمی‌شود و صحیح نیست. البته نذر محجور در آن مالی که حق طلبکارها به آن تعلق گرفته منعقد نمی‌شود، ولی در اموال دیگر، صحیح است.[7] همچنین نذر عبد و کافر منعقد نمی‌شود، مگر این‌که در عبد، قبل از واقع شدن نذر، مولا اجازه بدهد یا عبد، قبل از انحلال عقد نذر توسط مولا، آزاد شود و همچنین اگر کافر، مسلمان شود مستحب است به نذرش وفا کند.[8] صیغه نذر صیغۀ نذر این چنین است: «للّه علیّ هکذا»، و منظور از هکذا آن است که: «آنچه را مى‌خواهد که نذر کند بعد از «للّه علیّ» بگوید.[9] مثلاً بگوید: «ان شفى اللّه مریضى فللّه على صوم یوم»؛ یعنى اگر خداوند مریض مرا شفا بدهد یک روز، روزه بر گردن و عهده من باشد.[10] گفتنی است؛ لازم نیست صیغه نذر به عربى خوانده شود، بلکه به فارسی هم کفایت می‌کند، پس اگر گفته شود: «چنانچه مریض من خوب شود، براى خدا بر من است که ده تومان به فقیر بدهم یا یک روز روزه بگیرم»، نذر، صحیح است. البته باید «براى خدا»[11] به زبان گفته شود و قصد آن در دل کافى نیست.[12] متعلق نذر یا «ملتزم به» و شرایط آن مراد از «متعلق نذر» یا «منذور به» یا «ملتزم به»، آن چیزی است که نذر کننده متعهد می‌شود آن‌را برای خدا انجام دهد یا ترک نماید. شرایط متعلق نذر 1. متعلق نذر یا باید از چیزهای باشد که نیاز به قصد قربت داشته باشد؛ یعنی واجب یا مستحب باشد. و یا امر مباحی[13] باشد که دارای رجحان و برتری در دین یا دنیا باشد. بنابر این، امر حرام یا حتی مکروه نمی‌تواند متعلق نذر قرار گیرد.[14] 2. مقصود و مورد اراده باشد. 3. تحت قدرت نذر کننده باشد؛ یعنی متعلق نذر به گونه‌ای باشد که بر حسب عادت و معمول، نذر کننده بتواند هنگام رسیدن وقتش آن‌را انجام دهد، هر چند اگر زمان انعقاد نذر قدرت بر انجامش نداشته باشد.[15] پس در مورد سؤال مطرح شده باید گفت: «نذر در زمان قبل از بلوغ منعقد نمی‌شود و صحیح نیست؛ چون یکی از شرایط  صحت و انعقاد نذر، بالغ بودن نذر کننده است»   [1]. مکارم شیرازی، ناصر، رسالة توضیح المسائل، ص 445، انتشارات مدرسه امام علی بن ابی طالب(ع)، قم، چاپ دوم، 1424ق. [2]. همان. [3] . حلّى، علامه، حسن بن یوسف بن مطهر اسدى‌، إرشاد الأذهان إلى أحکام الإیمان، محقق و مصحح: فارس حسون‌، ج 2، ص 90،‌ دفتر انتشارات اسلامى، قم، چاپ اول، 1410 ق. [4]. امام خمینی، تحریر الوسیلة، ج 2، ص 117، مؤسسه مطبوعات دار العلم، قم، چاپ اول، بی‌تا؛ گلپایگانى، صافی، لطف الله‌، هدایة العباد، ج 2، ص 247،‌ دار القرآن الکریم‌، قم، چاپ اول، 1416 ق‌؛  خراسانى، وحید، حسین،‌ منهاج الصالحین، ج 3، ص 361،‌ مدرسه امام باقر(ع)، قم، چاپ پنجم، 1428 ق. [5]. برده و کنیز نباشد. [6]. عاملى، شهید ثانى، زین الدین بن على، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، شارح: کلانتر، سید محمد، ج 3، ص 35، کتابفروشى داورى‌، قم، چاپ اول، 1410 ق.‌ [7]. تحریر الوسیلة، همان؛ هدایة العباد، همان‌؛ خراسانى، وحید، حسین،‌ منهاج الصالحین، همان. [8]. الروضة البهیة، ج 3، ص 35 – 36. [9]. بهبهانی کرمانشاهی، آقا محمد علی، مقامع الفضل، ج 1، ص 346، مؤسسه علامه مجدد وحید بهبهانی، قم، چاپ اول، 1421ق. [10]. اصفهانی (مجلسی اول)، محمد تقی، یک دوره فقه کامل فارسی، ص 172، مؤسسه و انتشارات فراهانی، تهران، چاپ اول، 1400ق. [11]. یا هر لفظی که در زبان‌های غیر فارسی معنای «لله» را برساند. [12]. فاضل لنکرانى، محمد‌، رساله توضیح المسائل‌، ص 483، قم، چاپ صد و چهاردهم، 1426 ق. [13]. البته برخی از این امباحات به جهت برتری که دارند مستحب شمرده می‌شوند اما نیاز به قصد قربت ندارند؛ مانند خوردن آب برای برای رفع عطش جهت انجام نماز. [14]. الروضة البهیة، ج ‌3، ص 41 - 43‌. [15]. إرشاد الأذهان إلى أحکام الإیمان، ج 2، ص 90.
آیا این پاسخ صحیح است؟:
1064 امتیازها
+
Vote up!
-
Vote down!
اشتراک در RSS - تملیک و تملّک